God verhoort gebeden!

Eunice Gessner

Het was een van die dagen, waarop de boeken zwaarder aanvoelden dan normaal, waarop de zon heter aanvoelde dan normaal en waarop het idee om ergens te gaan zitten om uit te rusten bijna onweerstaanbaar was. De tweede maand van het colporteren ging snel voorbij en het project in Londen zou binnenkort ten einde lopen. De meesten van ons waren op dat moment gewoon uitgeput en we voelden het effect ervan het sterkst in de middag, wanneer onze magen vol waren van de lunch en de zon het hoogst aan de hemel stond. Men zou inderdaad moeten toegeven, dat dit de tijd was, waarop het het moeilijkst was om je hart in het colporteren te leggen, vooral als men de hele dag niets had verkocht en ontmoediging dreigde je te overvallen.

Mijn medecolporteur was het eerste huis aan zijn kant van de straat binnengegaan en was diep in gesprek. Ik wist niet zeker of ik alleen verder moest gaan zonder hem iets te vertellen, dus besloot ik een paar minuten op de hoek van de straat te blijven staan en te wachten om te zien, of hij snel klaar zou zijn, terwijl ik ook de kans nam om even uit te rusten. Ongeveer vijftien minuten gingen voorbij, voordat ik me realiseerde, dat mijn partner voorlopig niet uit dat huis zou komen. Ik onderdrukte de drang om gewoon een plek te zoeken om te zitten en te blijven wachten, het was een verleidelijk voorstel. Maar na een paar momenten van lichte aarzeling besloot ik vastberaden, dat ik de Vijand niet zou laten zegevieren door toe te geven aan mijn gevoel van vermoeidheid. Ik kon het me niet veroorloven om maar te zitten en tijd te verspillen, tijd waarin kostbare zielen de waarheid konden ontvangen!

Met een snelle maar vurige smeekbede aan God om mij hernieuwde moed en energie te geven om Zijn werk te doen, pakte ik de boeken stevig vast en richtte mijn stappen op het volgende huis aan mijn kant van de straat. Het kostte moeite en ik moest mezelf dwingen om de eerste stappen te zetten, maar ik wist dat ik het juiste deed.

Ik had verschillende huizen afgemaakt, maar had ofwel geen reacties gekregen of mensen, die niet geïnteresseerd waren, maar ik ging door. Ik realiseerde me dat mijn vermoeidheid was verdwenen en ik had het gevoel, dat ik alles wat ik had in mijn colportagewerk stopte. Ik glimlachte vaak en stopte al mijn enthousiasme in het presenteren van de boeken, terwijl ik woorden uitsprak, die zelfs ik niet kon begrijpen waar ze vandaan kwamen, vooral gezien mijn gebruikelijke verlegenheid! Dit besef dat God mijn gebeden beantwoordde en hielp, maakte me meer dan ik kon beschrijven opgewonden en ik voelde me zo blij en dankbaar, ondanks dat ik nog steeds niets had verkocht. Het duurde echter niet lang, voordat het allemaal zijn vruchten afwierp en mijn vreugde bereikte een hoogtepunt, toen ik die dag eindelijk mijn eerste boek verkocht, Answers to Your Questions (Gods antwoord op uw vragen).

Het kan niet langer dan een half uur later zijn geweest, toen ik mijn tweede boek verkocht. Ik herinner me dat ik op dat moment stopte om God keer op keer te bedanken, dat Hij mijn gebeden op zo’n geweldige manier had gehoord en verhoord. Hij had me niet alleen de kracht gegeven die ik nodig had, maar Hij had me ook beloond door me toe te staan die twee verkopen, toen ik me bijna hopeloos voelde. Het was een van die momenten, waarop ik echt Gods aanwezigheid en kracht kon voelen.

Het was bijna twee uur geleden dat mijn partner, dat huis was binnengegaan, maar er was nog steeds geen teken van hem. Ik had mijn hele kant van de straat afgemaakt en zelfs zijn kant. Heel het ons toegewezen gebied was klaar, behalve een flatgebouw, dat aan het einde van de straat stond. Ik had het expres tot het einde bewaard in de hoop dat mijn partner tegen die tijd klaar zou zijn en het met mij zou werken. Om een vreemde reden had ik altijd een gevoel van angst en paniek, als het ging om het colporteren in flats, maar nog meer als ik alleen was. Er leek iets te zijn dat onheilspellend was, vooral dit. Ik duwde die gevoelens echter opzij en besloot, dat ik een stap in geloof zou zetten en mijn angsten onder ogen zou zien. Met vastberaden stappen liep ik ernaartoe en bleef even staan om naar de dreigende vorm te staren. Het was ongeveer vijf of zes verdiepingen hoog en leek nogal onwelkom. Het was een donker, eenvoudig cementen gebouw met kleine ramen en een kleine tuin. Als ik eerlijk moet zijn, leek het een plek waar alleen ruwe, arme mensen zouden wonen. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, toen ik op de deuren klopte, maar ik had al besloten. Ik bad nog een gebed, misschien wel het vurigste die dag. Ik vroeg de Heer specifiek om genadig te zijn en iemand vriendelijk bij de deur te laten staan (iets wat niet zo vaak gebeurde), omdat Hij wist en begreep, dat het niet makkelijk voor me was. Ik herhaalde dat gebed meerdere keren, terwijl ik hijgend en puffend de trap opliep naar de vijfde verdieping om van boven naar beneden te beginnen. Ik bereikte mijn eerste deur.

Ik keek om me heen en voelde een lichte angst en claustrofobie in de kleine en donkere portiek, die de twee deuren scheidde, die tegenover elkaar stonden. Ik haalde diep adem en klopte stevig op een van de deuren, even bevriezend toen ik voetstappen hoorde naderen. Tot mijn verbazing en opluchting stond er een lieve, jonge Afro-Amerikaanse vrouw met een vriendelijke glimlach voor me. Voordat ik veel had gezegd, keek ze naar de ID kaart, die op mijn shirt was gespeld en riep opgewonden: “Ben jij een Adventist?! Ik ook!” Om een lang verhaal kort te maken, dat leidde tot een vriendelijk gesprek in haar woonkamer, de verkoop van nog een boek en haar bezoek aan ons gezondheidsseminar dat weekend. Dit is een van mijn favoriete ervaringen, die me het dierbaarst is, omdat ik nog nooit heb gevoeld, dat mijn gebeden zo perfect werden verhoord. Het raakte mijn hart op een onverklaarbare manier om te zien, hoe God inderdaad naar onze smeekbeden luistert. Ik had nooit verwacht zo’n aardig persoon bij die deur te ontmoeten, laat staan een Adventist! Ik weet zonder enige twijfel, dat God mij beloonde voor het vertrouwen in Hem, ondanks mijn angsten, hoe onwaardig ik ook ben. Moge Zijn naam voor altijd geprezen worden!

’Maar zeker, God heeft gehoord; Hij heeft gemerkt op de stem van mijn gebed. Geloofd zij God, Die mijn gebed niet heeft afgewend, noch Zijn goedertierenheid van mij’ (Psalm 66:19-20).